Olga Liakaki - Translation Team

Το 1994 υποβλήθηκα σε χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία. Παρενέργεια της θεραπευτικής αυτής αγωγής ήταν η στειρότητα. Όταν, με τη λήξη της χημειοθεραπείας, οι γιατροί με πληροφόρησαν πως δεν θα είχα ποτέ την ευκαιρία να γίνω πατέρας, βυθίστηκα σε βαθειά κατάθλιψη.

Τελικά συνειδητοποίησα πως η ζωή συνεχίζεται, και ο πόνος που ένιωθα άρχισε σιγά σιγά να υποχωρεί.

Εντελώς τυχαία, τον Φεβρουάριο του 2007, φιλοξένησα στο σπίτι μου μια κοπέλα από τη Λιθουανία, η οποία φοιτούσε με ERASMUS στο Τρέντο. Είχε έρθει στο Μιλάνο για μία εβδομάδα. Καθώς συζητούσαμε, δοκιμάζοντας ριζότο και πίνοντας κόκκινο κρασί, με ρώτησε: «ξέρεις για το couchsurfing;» «Όχι. Τι είναι αυτό;» την ρώτησα. Και τότε μου είπε για αυτή τη διαδικτυακή κοινότητα και μου εξήγησε πώς λειτουργεί. Την ίδια μέρα εγγράφηκα ως μέλος και δημιούργησα το «προφίλ» μου.

Από τον Φεβρουάριο του 2007 η ζωή μου άλλαξε ριζικά. Άρχισα να φιλοξενώ ανθρώπους στο σπίτι μου. Ταξιδιώτες για τους οποίους γνωρίζω απλώς ό,τι διαβάζω προσεκτικά στο προφίλ τους, καθώς και στις συστάσεις που άλλα άτομα έχουν αφήσει γι’αυτούς. Άρχισε να μου αρέσει τόσο πολύ που σε διάστημα μόλις 18 μηνών έχω φιλοξενήσει γύρω στους 250 ταξιδιώτες από 44 διαφορετικά κράτη.

Τον Οκτώβριο του 2007 φιλοξένησα τον εκατοστό μου προσκεκλημένο και τότε μου ήρθε μια ιδέα: 2 ευρώ από τον καθένα μας κάνουν 200 ευρώ! Δεν πρόκειται φυσικά για ΜΕΓΑΛΟ χρηματικό ποσό, και μάλιστα αντίκειται στους κανόνες του couchsurfing(ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να ζητήσεις χρήματα από τα άτομα που φιλοξενείς). Ωστόσο, είναι αλήθεια ότι εφόσον οι ίδιοι το επιθυμούν, μπορώ να τους ζητήσω να κάνουν μια εθελούσια δωρεά για αυτό το project και να προσφέρουν 2 ευρώ. Είναι λιγότερα από όσα θα έδινε κανείς για να αγοράσει μια μπίρα ή ένα αναψυκτικό.

Επιπλέον, πρόθεσή μου δεν είναι να καρπωθώ ο ίδιος αυτά τα χρήματα. Σκοπός μου είναι να τα προσφέρω σε οργανισμούς εξ αποστάσεως υιοθεσίας, αντιμετωπίζοντας με αυτόν τον τρόπο το γεγονός ότι δεν θα βιώσω ποτέ την πατρότητα.

Δύο ευρώ από κάθε ταξιδιώτη είναι ελάχιστα χρήματα....όμως με 200 ευρώ θα μπορούσαμε να υιοθετήσουμε ένα παιδί οπουδήποτε στον κόσμο. Με αυτά τα χρήματα θα μπορούσαμε να του προσφέρουμε ιατρική φροντίδα, φαγητό, εκπαίδευση κι ίσως μια πιο αξιοπρεπή ζωή.

Το project ξεκινά κάπως έτσι....

Όποιος επιθυμεί να προσφέρει τουλάχιστον 2 ευρώ, θα παίρνει μια κονκάρδα με το λογότυπο του project, μια απόδειξη πληρωμής και η φωτογραφία του θα ανεβαίνει στη σχετική ιστοσελίδα στο διαδίκτυο.

Στο τέλος κάθε ημερολογιακού έτους, το συνολικό ποσό θα αποστέλλεται σε έναν ή περισσότερους Οργανισμούς (ανάλογα με το ποσό που θα έχει συγκεντρωθεί) Εξ Αποστάσεως Υιοθεσίας.

 

maurizio mangano